پاکستان از افغانستان چه می‌خواهد؟

نویسنده: محمد داود اسحاق‌زهی «یوسفی»   به‌دنبال وقوع حمله بر یک مقر نیروهای امنیتی پاکستان در منطقه «دیره اسماعیل‌خان» ایالت خیبر پختونخواه دست‌کم ۲۳ پولیس این کشور کشته شد. این حادثه در حالی اتفاق افتاد که جهانیان مات و مبهوت حملات وحشیانه اسرائیل به غزه اند و در این رویداد پاکستان کماکان درگیر صحنه‌سازی و […]

نویسنده: محمد داود اسحاق‌زهی «یوسفی»

 

به‌دنبال وقوع حمله بر یک مقر نیروهای امنیتی پاکستان در منطقه «دیره اسماعیل‌خان» ایالت خیبر پختونخواه دست‌کم ۲۳ پولیس این کشور کشته شد.

این حادثه در حالی اتفاق افتاد که جهانیان مات و مبهوت حملات وحشیانه اسرائیل به غزه اند و در این رویداد پاکستان کماکان درگیر صحنه‌سازی و متهم کردن دولت افغانستان به حمایت از گروه‌های مخالف این دولت است.

این ادعاها در حالی مطرح می‌شود که بارها امارت اسلامی افغانستان دست داشتن و حمایت از آنان را رد کرده‌است. متأسفانه دولت پاکستان در هر حادثه امنیتی بدون ارائه کدام مدرکی این ادعای بی‌اساس را مطرح می‌کند.

پیش از این، دولت پاکستان حکومت هند را مسئول حملاتی می‌دانست که در خاک آن کشور صورت می‌گرفت و همواره دولت هند را به حمایت از مخالفان دولت خود متهم می‌‌کرد.

شاید این سؤال مطرح شود که چرا پاکستان دیگران را متهم می‌کند در حالی‌که راه‌حل در خانه خودش است؟

به نظر می‌رسد انزوای سیاسی و اقتصادی و بدهی خارجی صدها میلیارد دالر، فقر و بیکاری دولت این کشور را به قدری سراسیمه کرده باشد، تا با هر ناامنی، انگشت اتهام را به طرف افغانستان دراز کند.

برخی از کارشناسان اقتصادی، پاکستان را کشوری با اقتصاد بحران‌زده توصیف می‌کنند؛ مثلاً «ناجی بن حسین»، مدیر کشوری بانک جهانی در پاکستان در یک نشست خبری می‌گوید: «پاکستان با مشکلات اقتصادی متعددی از جمله تورم، افزایش قیمت برق، شوک‌های شدید آب و هوایی و منابع عمومی ناکافی برای تأمین مالی توسعه و سازگاری آب و هوا مواجه بوده است، به ویژه در زمانی که این کشور در میان آسیب‌پذیرترین کشورها در برابر تأثیرات تغییرات آب و هوایی قرار دارد.

بن حسین افزوده است: «مدل فعلی اقتصاد پاکستان نمی‌تواند فقر را کاهش دهد، زیرا پاکستان کمترین درآمد سرانه را در جنوب آسیا دارد.»

براساس گزارش بانک جهانی در سال (۱۴۰۱) ۹۵ میلیون شهروند پاکستانی زیر خط فقر زندگی می‌کردند و از طرفی با مشکلات سیاسی داخلی مواجه بودند و بازداشت برخی افراد احزاب سیاسی و سیاست‌های دوگانه داخلی و خارجی دولت، این کشور را به طرف بحران برده‌است.

بنابراین دولت پاکستان به خاطر برون‌رفت از این بحران‌ها و منحرف کردن افکار عمومی ملت خود نیاز به فرافکنی دارد، در این میان دولت افغانستان را برای رسیدن به اهداف خود بهترین گزینه دیده است.

لذا دست به اخراج هزارن مهاجر زده و صدها کانتینر تاجران افغان را توقیف کرد تا بلکه از این رهگذر به نوایی برسد، اما این حرکت راه به‌جای نبرد.

به این ترتیب، اتهامات را تشدید کرد تا افکار عمومی جهان را به این سو جلب کند تا شاید بتواند دولت افغانستان را در موضع ضعف قرار داده و از امارت اسلامی و جامعه جهانی امتیاز بگیرد.

دولت پاکستان خواهان حکومت ضعیف و مطیع در افغانستان است نه یک دولت قوی و دولت افغانستان در حال حاضر از هر دولت دیگری در تاریخ خود قوی‌تر و پرکارتر است؛ اردوی قدرتمند و جان برکفی را تشکیل داده، اقتصادی را سر پا کرده، کشور را یک پارچه نموده، فساد اداری را ریشه‌کن کرده‌ و از همه مهمتر استقلال کشور را حفظ کرده‌است و این‌ها همه نشانۀ یک دولت مقتدر و قدرتمند است.

در آخر لازم است به چند نکته اشاره کنم:

۱. دولت پاکستان ریشه مشکلات خود را در کشور خود جستجو کند؛

۲. متهم کردن دیگران اصل صورت مسئله را تغییر نمی‌دهد؛ باید سیاست‌های دوگانه خود را تغییر دهد؛

۳. در صورت بروز مشکل میان دو کشور تنها راه حل آن مذاکره است؛

۴. ناامن کردن افغانستان به سود هیچکس نخواهد بود؛

۵. فرافکنی علیه دولت افغانستان و ضعیف کردن آن مشکلات ملت افغانستان را تشدید خواهد کرد و این جفا بر ملت است، اگرچه دولت و ملت افغانستان هم زبان دیپلوماسی و هم زبان جنگ را خوب بلداند و این را به دنیا ثابت کرده‌است.