شبستان یتیمان و بیوه‌ها

منیر احمد منیر گاهی دلم می‌خواهد تا فقط خدمت یتیمان و بیوه‌های این سرزمین را به‌عهده بگیرم و فکر اساسی – در حد توانم – برای تربیت، تعلیم، نگاهداشت و حفاظت‌شان از فقر و فاقه و دیگر مصایب دوران، داشته باشم. ایشان همه‌چیز مایند. بازماندگان قهرمانانی اند که همه‌چیز خود را در طَبَق اخلاص نهادند […]

منیر احمد منیر

گاهی دلم می‌خواهد تا فقط خدمت یتیمان و بیوه‌های این سرزمین را به‌عهده بگیرم و فکر اساسی – در حد توانم – برای تربیت، تعلیم، نگاهداشت و حفاظت‌شان از فقر و فاقه و دیگر مصایب دوران، داشته باشم.

ایشان همه‌چیز مایند. بازماندگان قهرمانانی اند که همه‌چیز خود را در طَبَق اخلاص نهادند و مسیر ناهموار زندگی ما و نسل‌های آینده ما را تغییر دادند. آنها دردواقع ما را از چنگال گرگ‌ها و دهان اژدرهای خطرناکِ عصر، نجات بخشیدند و نقاب از چهره منحوس مسلمان‌نماها و سفاکان زمان برداشتند.

در این سرزمین خانه‌ای نیست که یتیمی نداشته باشد وخانواده‌ای وجود ندارد که زیر خاکش شهیدانی خفتیده نباشند.
در این سرزمین میانگین رفتن از دنیا بسیار پایین است. همه، جوان می‌میرند؛ اما بخاطر خدا.

دلم می‌خواهد تا یتیمی در این سرزمین وجود نداشته باشد و شب‌های تار آنان به روز روشنی جا عوض کند؛ نه‌بمعنای پایان ایثار و جهاد؛ یا پایان عشق و شهادت؛ بلکه پایانِ بی‌مهری به‌ یتیمان؛ بلکه پایان‌دادن به فقر و فاقه‌ای که دامنگیر فرزندان و خاندان شهدا است.

دوست‌دارم تا همسر شهیدی احساس تنگنا در دنیا نکند و دیگران را از خود خوشبخت‌تر نپندارد؛ زیرا سعادت حقیقی همان است که هُمایش روی بام خانه‌ی آنان نشسته است.

دلم می‌خواهد تا آنان زندگی کنند؛ زندگیِ پر از عزت و افتخار؛ زندگی‌‌ای که فرزندان من‌وتو به آنان رشک ببرند.

این سرزمین متعلق به فرزندان شهداست. وارثان واقعی این خاک، آنان اند. باید به تعلیم و تربیت فرزندان شهدا، نهایت توجه صورت بگیرد. نباید یتیمی در کوچه و بازارها دنبال نان خشکی باشد و یا دست تکدّی به‌این‌وآن دراز کند.

اینجا به هر خانه‌ای بروید و از اوضاع آنان جویا شوید، جواب خواهید شنید که حتما چندتایی شهید گشته‌اند و عده‌ای معلول و بسی هم اسیر در بندِ دشمنان اند. خانواده‌هایی هستند که نیمی از اعضای آنان کشته شده‌اند؛ بلکه فامیل‌هایی هم وجود دارند که به‌صورت کامل به‌خاک سپرده شده‌اند! کسانی را می‌شناسم که حدود پنج‌ نفر از فرزندان دلبندش، در راه دفاع از شریعت، جام شهادت نوش کرده‌اند.

شیرزنانی وجود دارند که پس از پرکشیدنِ شوهران‌شان، نکاحی مجدد نکرده‌اند و بلکه کمر همت به تربیت تک‌فرزند شهید نموده‌اند! و بسیاری از زنان بیوه هستند که مجبور به خدمت‌کردن و لباس‌شستن برای همسایگان اند تا بتوانند برای امرار معاش و هزینه‌ی زندگانی خود، زحمتی کشیده باشند و محتاج دیگران نباشند!

خدمت به فرزندان و خاندان شهدا از اولویت‌های ضروری حاکمیت اسلامی، همسنگران، صاحبان دارایی و مروّت است؛ تا بدین وسیله روح و روان شهدای رفته خوشحال و شادان باشد؛ دَینی که نسبت به آنان داریم تا حدی ادا گردد و فرزندان شان در غیاب او به راه باطل و کجی مایل نشوند؛ از این‌رو باید کسانی مراقبت و نگهداشت صحّی، تربیتی، تعلیمی و امرار معاش آنها را بر دوش داشته‌ باشند.