سیاست «یکی به میخ و یکی به نعل» برخی از کشورهای منطقه در قبال افغانستان

نویسنده: محمد داود اسحاق‌زهی «یوسفی» نشست برخی‌از مخالفان امارت اسلامی افغانستان پنج‌شنبه دومِ قوس در مسکو برگزار شد. میزبان این نشست که با موضوعِ «افغانستان در میان گذشته و آینده» حزب «روسیه عادل» بود. طیّ این نشست ادعاهای واهیِ گذشته مجدداً تکرار شد. از معرفی کردن امارت اسلامی به‌عنوان غولِ جهان‌خوار تا پیچاندن نسخهٔ خارجی […]

نویسنده: محمد داود اسحاق‌زهی «یوسفی»

نشست برخی‌از مخالفان امارت اسلامی افغانستان پنج‌شنبه دومِ قوس در مسکو برگزار شد.

میزبان این نشست که با موضوعِ «افغانستان در میان گذشته و آینده» حزب «روسیه عادل» بود.

طیّ این نشست ادعاهای واهیِ گذشته مجدداً تکرار شد. از معرفی کردن امارت اسلامی به‌عنوان غولِ جهان‌خوار تا پیچاندن نسخهٔ خارجی برای ملت افغانستان از مسائل مورد بحث آن بود.

عبرت‌اندوزی و عواقب‌سنجی از لازمه‌های توسعهٔ ممالک است. اگر گروهی یا دولتی یا ملتی می‌خواهد دچار عقب‌گرایی نگردد؛ باید از نکات ضعف و قوت‌های گذشته‌اش پند بگیرد.

تکرار سناریوی‌های گذشته محکوم به شکست است. به‌طور مثال؛ سهم ندادنِ نمایندگان واقعی ملّت و درنظرنگرفتن هویت و عنانات آنان در توافقِ «بُن» سال‌۲۰۰۱ هیچ سودی نه در درازمدت، بلکه در کوتاه‌مدت هم برای ملت نداشت.

پرواضح است که امارت اسلامی افغانستان حاکمِ واقعی این کشورند. در بیست سال گذشته مردم دوشادوش امارت اسلامی با بدخواهان ملت در مبارزه بودند. در این مدت بیش از پنجاه کشور با تمام امکانات نظامی و رسانه‌ای‌شان حضور داشتند و از همۀ توان‌شان استفاده کردند بازهم موفق نشدند؟

و چرا شکست خوردند؟ جواب این سؤال بسیار ساده است. مهم‌ترین عامل شکست اشغال‌گران نیروهای مردمی بودند که از امارت اسلامی دفاع می‌کرند و حضور فعالی در بدنهٔ جامعه داشتند. بنابراین، امارت اسلامی قبل از این‌که بیگانگان را از کشور بیرون کنند در میان مردم مشروعیت داشت و از پشتیبانی اجتماعی برخوردار بود. و این حکومت از دل ملت برای ملت قیام کرده و مردم آنان را نمایندگان اصلی خود می‌دانند.

دلسوزان و خیرخواهان دنیا اگر در پی‌ّ حل مشکلات افغانستان‌اند باید راه تعامل با حکومت فعلی را در پیش بگیرند؛ والّا راه‌های دیگر به تُرکستان ختم خواهد شد.

تحرکات برخی‌از کشورهای همسایه برای زنده کردن مُهره‌های سوخته و فشارهای روزافزون به دولت و ملت افغانستان دور از انتظار نیست؛ زیرا این دولت‌ها در گذشته امتحان خود را در قبال ملت پس داده‌اند. ازطرفی ملت افغانستان بیش از پیش باید بیدار باشند تا دوباره در دام جنگ‌سالارانی که سالیان سال خون‌شان را مکیدند نیفتند، آنانی‌که بیست سال به نام ملت گرفتند، ولی به کام خودشان بود. به‌نام آزادی دیگران کشتند، برای آسودگی زندگی خویش از زندگی دیگران گذشتند. خودشان به افلاک رسیدند و ملت را به خاک خون نشاندند.

جانِ کلام؛ این‌که نباید روسیه و کشورهای منطقه در قبال دولت افغانستان یکی به نعل بکوبند و یکی به میخ. رفتاری دوگانه و ریاکارانه داشته باشند؛ بلکه واقعیت‌ها را ببیند و از تجربهٔ تلخ گذشته پند بگیرند.

و ملت افغانستان مواظب باشند، دوباره خارج‌نشینان رفاه‌طلب دست‌به‌کار شده‌اند و هر روز دست به دامان این کشور و آن گروه می‌شوند تا دوباره ملت را روبه‌روی هم قرار دهند تا منافع شخصی خود را تأمین کنند.