انتقام از اسیران کارِ بزدلان و شکست خوردگان است !!

قرار یک احصائیه ، نیروهای امریکایی و رژیم مزدور کابل در طی ۱۵ سال گذشته حدود دو ملیون افغان های معصوم و بی چاره را در عملیات های وحشیانۂ شب هنگام به اسارت گرفته اند و سپس در زندان های جهنم آسا به گونه ای تعذیب و شکنجه کرده اند که نمی توان نظیر آن […]

قرار یک احصائیه ، نیروهای امریکایی و رژیم مزدور کابل در طی ۱۵ سال گذشته حدود دو ملیون افغان های معصوم و بی چاره را در عملیات های وحشیانۂ شب هنگام به اسارت گرفته اند و سپس در زندان های جهنم آسا به گونه ای تعذیب و شکنجه کرده اند که نمی توان نظیر آن را در تاریخ بشریت تلاش نمود !!

در یک و نیم دهۂ گذشته ، عساکر حیوان صفت امریکایی به کمک و اعانت جواسیس داخلی خود بدون اینکه شواهد و اسناد به دست داشته باشند ، بارها در خانه های مسکونی افغان های مظلوم و بیچاره در شب های تاریک یورش برده حریم و حرمت آنان را پامال نموده اند .

آنان نخست دروازه های خانه ها را توسط ماین ها منفجر می سازند ، سپس خورد سالان و بزرگ سالان ، زنان و کودکان را بسیار به وحشت و دهشت از خواب شیرین بیدار می سازند ، مردان خانه را در سرد ترین هوا بیرون می کشند و در محضر سائر اعضاء خانواده چهره های آنان را با کلاه های سیاه می پوشانند و سپس با خود به زندان های بگرام ، قندهار و دیگر محابسِ علنی و مخفی انتقال می دهند .

در زندان ها ، صدها سوالات توسط مستنطقین امریکای در برابر هر اسیر گذاشته می شد ، این سوالات راجع به قضایا و موضوعاتی است که حتی اسیران شاید در خواب شان نیز در رابطه به آن چیزی نشنیده اند ، به طور مثال  : معلومات دربارۂ رهبر ، اعضاء و فعالیت های شبکۂ جهانی القاعده ، اطلاعات دربارۂ مؤسس و دیگر مسئولین امارت اسلامی افغانستان که آنان در کجا هستند و شما با آنان چه نوع ارتباط دارید ، چند بار با همدیگر دیده اید وغیره وغیره…….. در حالیکه اسیرانِ نا آگاه حتی نمی دانستند که القاعده چه است ؟

و لیکن جواسیس و رژیم مزدور کابل برای هضم نمودن دالرهای امریکایی و برای به دست آوردن دیگر امتیازات ، یک افغانِ عادی را فرمانده و عضو مهم القاعده و یا امارت اسلامی می ساختند و به همین عنوان برای اشغالگران خارجی و به رسانه های مزدور معرفی می نمودند ، سپس وی را برای سالهای متمادی در زندان شکنجه و اذیت می نمودند ، پس از سپری نمودن دو سه الی پنج سال حبس یک محکمۂ امریکای در داخل زندان دائر می گردید و فرمان صادر می نمود که فلانی رها گردد ، زیرا که بی گناه بوده است .

همچنان امنیت ملی و دیگر ارگان های درنده صفتِ رژیم کابل در ظرف یک و نیم دهۂ گذشته ، جنایت و خیانت های را که در برابر افغان های ناکس و ناتوان به صورتِ قید نمودن ، شکنجه نمودن و تاراج نمودن مرتکب شدند که هیچگاه نمی توان نقوش دلخراشِ آن را از ذهن افغان ها محو نمود .

قساوت و شقاوت امنیت ملی و دیگر اداراتِ جنایی ، قضایی و امنیتی کابل این بود که زندانی را در جریان تحقیق و تفتیش در عقوبت گاه های موسوم به ریاست نود ، ریاست ده وغیره وغیره چنان شکنجه می نمودند که برای متباقی زندگی معیوب می گردید ، و لیکن با این همه ظلم و ستم وی را رها نمی نمودند بلکه به زندان پل چرخی و دیگر زندان ها انتقال می دادند ، دوسیۂ بزرگ جرائم را به پشت آن بسته و توسط محکمه های ابتدائیه ، دوم و سوم به ده الی بست سال حبس محکوم می نمودند .

سپس ادارۂ نام نهاد تمییز در عوض صدها هزار افغانی و هزارها دالر با محاکم سه گانه و ادارات و شخصیت های مربوطه تفاهم نموده رشوت طلب می کردند ، خانواده و بازماندگان زندانی ناچار و مکلف بودند که خانه ، سرمایه و همه دارایی زندانی را بفروشند و یا هم به قرض از کسی پول بگیرند تا اینکه شکم های قاضیان و دیگر خیانت کاران را خوب چرب کنند .

زندانیانِ که توان رشوت را نداشتند تا به امروز در زندان ها محبوس اند و شب و روزهای هجران را با مظلومیت کامل سپری می کنند .

حالا رژیم بزدل و شکست خوردۂ کابل برای اینکه بر وضعیت هزیمت و فضیحت بار خود خاک بیاندازد و ذهنیت مردم را از پیروزی ها و دست آوردهای عملیات عمری امارت اسلامی افغانستان به سوی دیگری مبذول کند شعار می دهد که همان زندانی ها را اعدام می کنند ، بلی زندانی هایی که توان نداشتند برای رهای خود رشوتِ کافی پرداخت کنند .

مایان به زمام داران رژیم کابل واضح می سازیم که سخن های پسین شما در رابطه به این افغان های مظلوم و ناتوان هیچگاه دلالت بر قوت و مردانگی شما نمیکند ، بلکه این حقیقت را هویدا می سازد که شما نمی توانید با مجاهدین رو به رو بجنگید ، اکنون می خواهید که قلب خود را بر آن قشر مظلوم سرد کنید که به دست زولانه دارند و تحت استبداد شما زندگی می کنند و برای شما در برابر رهای خود رشوت نپرداخته اند !!