ثالث عمر

رهبری از دل نبرد

۴ ثور سال‌روز وفات رادمرد شجاعی‌ست که به قول مولانا محمدعمر سربازی -رحمه‌الله‌تعالی- لقب زیبای عمرثالث را به خود اختصاص داده بود و در قرنی می‌زیست که ابررهبران جهان با حیله‌گری‌ها و حقه‌بازی‌ها، منصب‌های رهبری را تصاحب کرده و با مخفی‌شدن در لانه‌های ضدگلولۀ آن‌چنانی، برای بقا در این منصب‌ها، حکم قتل عام مردم را […]

۴ ثور سال‌روز وفات رادمرد شجاعی‌ست که به قول مولانا محمدعمر سربازی -رحمه‌الله‌تعالی- لقب زیبای عمرثالث را به خود اختصاص داده بود و در قرنی می‌زیست که ابررهبران جهان با حیله‌گری‌ها و حقه‌بازی‌ها، منصب‌های رهبری را تصاحب کرده و با مخفی‌شدن در لانه‌های ضدگلولۀ آن‌چنانی، برای بقا در این منصب‌ها، حکم قتل عام مردم را امضا می‌کردند، تا بتوانند چند صباحی چوکی قدرت‌شان را حفظ بکنند؛ اما این رهبر فرزانه همانند یک سرباز جان‌بر‌کف، با جان و مال خویش، سلاح‌به‌دوش در میدان نبرد با اشغال‌گران و هم‌پیمانان‌شان حاضر گردیده و با رشادت‌هایش صفحات تاریخ را مزین کرده بود و از آغاز جهاد در زمان شوروی در میادین جهاد حضور پررنگ داشت و بعد از آن، در زمان جهاد با آمریکا نیز تا آخرین لحظات حیات خویش در افغانستان حضور داشت و هیچ‌وقت خاک وطن را ترک نکرد؛ بلکه به عنوان یک رهبر دینی به نبرد علیه دشمنان دین و وطن پرداخت و در امور جنگی دارای شجاعت و ذکاوت وصف‌ناپذیری بود.

 

چنان‌که در زندگی‌نامۀ ایشان که از سوی امارت اسلامی پخش شده، آمده است: «در زمان جهاد با شوروی هنگامی‌که از جانب مجاهدینِ مناطق مختلف، قرار بود بر ولسوالی دهراوود ولایت ارزگان عملیات وسیع تعرضی صورت گیرد، ملا محمدعمر مجاهد -رحمه‌الله‌تعالی- بنابر خواست و تقاضای تمام مجاهدین به حیث سرقومندان جبهات مختلف و قومندان تعرض تعیین گردید، و با شجاعت و هوشیاری تمام، عملیات را موفقانه پشت سر گذاشت، و در این عملیات برای نخستین بار زخمی شد. وی بیش از سه‌سال همراه با مجاهدین منطقهٔ خود در جنگ‌های مستقیم، علیه کمونیست‌ها شرکت داشت».

 

در جایی دیگر از زندگی‌نامۀ ایشان ذکر شده است: «سلاح مورد علاقۀ ایشان در دوران جهاد، آرپی‌جی۷ بود که مجاهدین آن را راکت می‌نامیدند و ملا محمدعمر -رحمه‌الله‌تعالی- مهارت ویژه‌ای در استفاده و هدف‌گیری توسط این سلاح داشت». این سلاح یکی از مؤثرترین سلاح‌ها بر ضد تانک‌های جنگی روسی بود.

 

قابل یادآوری است که قندهار و به ویژه میوند، ژری و پنجوایی از جمله مناطقی بودند که نقاط اساسی شکست شوروی شمرده می‌شدند. در این مناطق و در شاهراه عمومی قندهار – هرات به حدی تانک‌ و دیگر وسایط دشمن تخریب گردیده بود که به قبرستان تانک‌های جنگی روس تبدیل شده بودند و دشمن برای حفاظت و نجات خود از خطر حملات مجاهدین از آن‌ها به شکل موانع استفاده می‌کرد، طوری‌که آن‌ها را در اطراف قرارگاه‌های خود چیده بود.

 

همچنین در توصیف مهارت‌ها و شجاعت امیرالمومنین ملا محمدعمر بیان شده است: «در ولایت قندهار یک پوستهٔ بسیار مستحکم بود که آن را پوسته (بَدوان) می‌نامیدند. دشمن در یک نقطهٔ حساس، تانکی را مستقر کرده بود که در نتیجهٔ فیرکردن‌های آن تانک، مجاهدین با مشکل مواجه شدند. خیلی تلاش کردند تا آن تانک را از بین برده و از شرّ آن خلاص شوند؛ اما موفق نشدند. بالاخره برای از بین‌بردن آن، ملا‌ محمدعمر مجاهد -رحمه‌الله‌تعالی- را از منطقهٔ سنگ‌حصار طلب کردند. بدین ترتیب ملامحمدعمر مجاهد -رحمه‌الله‌تعالی- آمده و توسط آرپی‌جی خود تانک را مورد هدف قرار داد و آن را منهدم نمود، و در آن زمان دست‌آورد بسیار بزرگی را برای مجاهدین، رقم زد.

 

ملابرادر آخند؛ معاون اقتصادی رئیس‌الوزرای فعلی که در دوران جهاد در کنار ملا‌ محمدعمر مجاهد -رحمه‌الله‌تعالی- بوده است، می‌گوید: «ملا صاحب تعداد زیادی از تانک‌های شوروی‌ها را از بین برد، تا جایی که هم‌سنگرانش تعداد دقیق آن را نمی‌دانستند».

 

ملا محمدعمر مجاهد -رحمه‌الله‌تعالی- در جریان عملیات‌های جهادی مستقیم در برابر متجاوزین شوروی، چهار بار زخمی شد و در آخرین بار چشم راست خود را از دست داد.

 

سرانجام این رهبر دلیر و هوشیار، در تاریخ ۱۳۹۲/۲/۴ ه‍.ش، بر اثر بیماری سِل داعی اجل را لبیک گفته و روح خود را به مالک حقیقی سپرد. إنا لله وإنا إلیه راجعون.

 

رهبران دینی و ایمانی این‌گونه هستند که هنگام سختی در دل معرکه و خطرها قرار داشته و برای برپایی دین خدا از هیچ تلاش، کوشش و جان‌نثاری‌ای دریغ نمی‌ورزند.